Πως άρχισε η ενασχόληση σας τη μουσική και ποια ήταν τα πρώτα σας μουσικά ερεθίσματα?
Όταν ήμουν περίπου οκτώ ετών, άκουγα δίσκους των Shadows και ένιωσα να με ελκύει ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας, καθώς επίσης και πολλών καλλιτεχνών από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50. Μέχρι τη στιγμή που έγινα δώδεκα χρονών οι Beatles είχαν εμφανιστεί στη μουσική σκηνή, μαζί με τον Duane Eddy, οι οποίοι με ενέπνευσαν ώστε να ζητήσω από τον μπαμπά μου να μου αγοράσει μια φτηνή κιθάρα. Αυτός επίσης μου βρήκε, ένα δάσκαλο κιθάρας από τη γειτονιά μας και έτσι άρχισα να παρακολουθώ εβδομαδιαία μαθήματα μέχρι που του απέδειξα ότι αξίζω μια καλύτερη κιθάρα! Λίγο μετά, με μερικούς από τους συμμαθητές μου, αρχίσαμε να παίζουμε στα σπίτια μας μερικά από τα τραγούδια των Beatles, των Rolling Stones αλλά και άλλων «beat» group της εποχής. Δεν ήμασταν πολύ καλοί, αλλά δύο από τα παιδιά, ο Paul Rodgers και ο Colin Bradley, ήταν πρόθυμοι να σχηματίσουν μια μπάντα. Έτσι μαζί με τον ντράμερ Dave Usher έγιναν οι Roadrunners. Παίξαμε σε τοπικό επίπεδο για ένα-δύο χρόνια και στη συνέχεια αφού αντικαταστάθηκε ο Colin με το μπασίστα Thomas Bruce μετακομίσαμε στο Λονδίνο. Αυτή η μπάντα , που μέχρι σήμερα ονομάζεται The Wildflowers , τελικά χώρισε. O Paul, φυσικά, πήγε για να τραγουδήσει με τους Free, τους Bad Company και τους Queen, καθώς και να διαμορφώσει μια επιτυχημένη σόλο καριέρα. O Bruce πήγε για να παίξει με τον Elvis Costello και the Attractions.
Ξεκινήσατε επαγγελματικά την καριέρα σας σε σημαντικά συγκροτήματα όπως οι Tramlin, Juicy Lucy και Snafu. Θα θέλατε να μας πείτε για τους νεότερους που δεν ίσως δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα, λίγα λόγια για το ύφος των τραγουδιών τους?
Οι Tramline ήταν η πρώτη πλήρως επαγγελματική μου μπάντα, παίζοντας ως επί το πλείστον blues με λίγη επιρροή West Coast (Doors, Moby Grape κά ). Ήμουν δεκαεπτά ετών και μετά την αποτυχία των Wildflowers να πετύχει στο Λονδίνο, γύρισα πίσω στο σπίτι μου στο βορειοανατολικό τμήμα της Αγγλίας. Ο τραγουδιστής, John McCoy, είχε καλές διασυνδέσεις στο χώρο της μουσικής και ο ίδιος διαπραγματεύτηκε δύο άλμπουμ με την Island Records. Ωστόσο, η μπάντα είχε μικρό αντίκτυπο στην έκρηξη της ροκ σκηνής και χώρισε μετά από ένα χρόνο. Μετά από αυτό έπαιξα με ένα soul μουσικό συγκρότημα τους Lucas and the Mike Cotton Sound, μετά με τους Zoot Money, μέχρι τελικά να βρεθώ με τους Juicy Lucy. Αυτή ήταν μια πολύ θετική κίνηση για την καριέρα μου, δεδομένου ότι είχαν μια κορυφαία επιτυχία το προηγούμενο έτος στο top-20, το 'Who Do You Love' . Η μπάντα επίσης συμπεριελάμβανε ένα κιθαρίστα steel- (ξαπλωτής κιθάρας –country) τον Glenn Campbell, τον όποιο θαυμάζω, και του οποίου οι blues-rock επιλογές ήταν το επίκεντρο της μουσικής τον Juicy Lucy. Μετά τη διάλυση τον Juicy Lucy βοήθησα να δημιουργηθούν οι Snafu με στόχο την αναπαραγωγή μουσικής με έμφαση περισσότερο στη funky rock παρά στη blues rock. Μερικές από τις ιδέες ήταν αρκετά περίπλοκες και ενδιαφέρουσες να παιχτούν, αλλά μερικές φορές πολύ διαφορετικές σε στυλ. Ήταν διασκεδαστικό, όσο διήρκεσε!
Από την περίοδο με τους Whitesnake υπάρχουν κάποιες στιγμές που έχετε κρατήσει περισσότερο?
Υπήρχαν πολλές ξεχωριστές στιγμές από την περίοδο των Whitesnake και δεν συνέβησαν όλες τους στη σκηνή ή στο studio (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!) Γνωρίζοντας τον David Coverdale από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60, και έχοντας εργαστεί σε δύο σόλο άλμπουμ του, υπήρχε η αίσθηση της επιτυχίας, όταν το πρώτο άλμπουμ των Whitesnake, με τίτλο «Trouble» κυκλοφόρησε, αλλά βλέποντας το 'Ready An' Willing' να μπαίνει στο top-20 album charts ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Βέβαια, όταν το «COME AND GET IT» έκανε την εμφάνιση του στη πρώτη πεντάδα, η στιγμή ήταν ακόμα πιο ξεχωριστή! Η πρώτη νύχτα της πρώτης μεγάλης περιοδείας των Whitesnake, στο Newcastle City Hall, ήταν μια μοναδική συναισθηματική εμπειρία. Νιώσαμε σαν μια πραγματική μπάντα, με βαθιά αίσθηση συντροφικότητας και αμοιβαία μουσική εκτίμηση. Οι εμφανίσεις στο Hammersmith Odeon καθώς και στο Donnington Festival in 1980 , με τους AC / DC ξεχωρίζουν στο μυαλό μου ως μαγικές βραδιές.
Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, αλλά από τα τόσα άλμπουμ που έχετε ηχογραφήσει, μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποια που έπαιξαν ίσως τον σημαντικότερο ρόλο στην καριέρα σας?
Tο τρίτο άλμπουμ των Juicy Lucy 'Pieces' ήταν πιθανώς ένα βασικό άλμπουμ για μένα ως steel κιθαρίστα. Ο Glenn Campbell είχε εγκαταλείψει το συγκρότημα και εγώ βρέθηκα πρώτος κιθαρίστας, άρα και επικεφαλής του συνόλου των σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχα την ευκαιρία να προχωρήσω τόσο στη κιθάρα όσο και στη slide (παίξιμο με κύλινδρο) κιθάρα, και το παίξιμο μου άρχισε να ωριμάζει. Το πρώτο άλμπουμ των Snafu είχε μια πολύ σφιχτή, συλλογική αίσθηση αυτού. Παίζαμε ως μια funky μονάδα, και φέρναμε ακόμη και σε ένα κομμάτι του Bluegrass! Προφανώς όλα τα άλμπουμ των Whitesnake ήταν σημαντικά, καθώς και το πρώτο μου σόλο άλμπουμ 'I Eat Them For Breakfast' . Μερικά από τα κομμάτια των Moody Marsden ήταν επίσης πολύ ικανοποιητικά.
Μαζί με τον Bernie Marsden φτιάξατε τους The Snakes και Company of Snakes, ηχογραφώντας σπουδαία κομμάτια. Ο σκοπός σας ήταν μία άλλη εκδοχή των Whitesnake ή κάτι διαφορετικό?
Στην πραγματικότητα δεν είπαμε ΄΄Ω, ας φτιάξουμε μια μπάντα για να ανταγωνιστεί με τους Whitesnake!’’ Είχαμε ήδη παρουσίαση το δικό μας είδος μουσικής με τους Moody Marsden Band για οκτώ ή εννιά χρόνια πριν από The Snakes, όταν ο Bernie πρότεινε να δοκιμάσουμε κάτι με κανα δυο Νορβηγούς μουσικούς με τους οποίους είχε συνεργαστεί. Ήταν φίλοι του τραγουδιστή Bjorn Lander που θα μπορούσαν να τραγουδήσουν υλικό των Snake με μεγάλη ακρίβεια. Βέβαια μας ‘έλειπε’ να παίζουμε το παλιό υλικό των Whitesnake και σκεφτήκαμε να διασκεδάσουμε θυμούμενοι και πάλι τα παλιά . Έτσι προχωρήσαμε στους The Company Of Snakes, που ονομάστηκαν έτσι επειδή ο τραγουδιστής Robert Hart είχε τραγουδήσει με τους Bad Company για πέντε χρόνια. Καταλήξαμε στην πραγματοποίηση παραστάσεων όπου τα 2/3 ήταν υλικό των Whitesnake και το 1/3 Bad Company. Ο Σουηδός τραγουδιστής Stefan Berggran ήταν ο επόμενος τραγουδιστής που εντάθηκε και μαζί ηχογραφήσαμε ένα άλμπουμ που ονομάζεται 'Burst The Bubble' , το οποίο αποτελείτο από εντελώς νέα, πρωτότυπα τραγούδια.
Από όλο αυτό το μουσικό ταξίδι εδώ και σχεδόν 45 χρόνια, τι είναι αυτό τελικά που σαςμένει περισσότερο?
Μια αγάπη για την καλή μουσική και μια εμμονή με τις κιθάρες!
Που μπορούμε να σας βρούμε στο διαδίκτυο?
www.mickymoody.com
Έχετε κάποια σχέδια για το άμεσο μέλλον?
Αυτή τη στιγμή είμαστε στο στάδιο της μίξης με τους Snakecharmer. Είναι το πρώτο μας άλμπουμ και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα. Θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο με την ετικέτα της Frontiers . Για περισσότερες πληροφορίες, μεταβείτε στο www.snakecharmer.org
Έχω, επίσης συν-γράψει και είμαι και συμπαραγωγός της μουσικής βιβλιοθήκης της Universal και της Warners, Περεταίρω συμμετέχω σε σεμινάρια τα οποία σύντομα θα ξεκινήσουν στην ιστοσελίδα στο www.promusictutor.com.
Φυσικά θα υπάρξουν ζωντανές εμφανίσεις από Snakecharmer το επόμενο έτος.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε
Παρακαλώ, είστε πάντα ευπρόσδεκτοι!
Τζανιδάκης Κων/νος
Επιμέλεια μετάφρασης Παξιμάδη Ελένη
Όταν ήμουν περίπου οκτώ ετών, άκουγα δίσκους των Shadows και ένιωσα να με ελκύει ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας, καθώς επίσης και πολλών καλλιτεχνών από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50. Μέχρι τη στιγμή που έγινα δώδεκα χρονών οι Beatles είχαν εμφανιστεί στη μουσική σκηνή, μαζί με τον Duane Eddy, οι οποίοι με ενέπνευσαν ώστε να ζητήσω από τον μπαμπά μου να μου αγοράσει μια φτηνή κιθάρα. Αυτός επίσης μου βρήκε, ένα δάσκαλο κιθάρας από τη γειτονιά μας και έτσι άρχισα να παρακολουθώ εβδομαδιαία μαθήματα μέχρι που του απέδειξα ότι αξίζω μια καλύτερη κιθάρα! Λίγο μετά, με μερικούς από τους συμμαθητές μου, αρχίσαμε να παίζουμε στα σπίτια μας μερικά από τα τραγούδια των Beatles, των Rolling Stones αλλά και άλλων «beat» group της εποχής. Δεν ήμασταν πολύ καλοί, αλλά δύο από τα παιδιά, ο Paul Rodgers και ο Colin Bradley, ήταν πρόθυμοι να σχηματίσουν μια μπάντα. Έτσι μαζί με τον ντράμερ Dave Usher έγιναν οι Roadrunners. Παίξαμε σε τοπικό επίπεδο για ένα-δύο χρόνια και στη συνέχεια αφού αντικαταστάθηκε ο Colin με το μπασίστα Thomas Bruce μετακομίσαμε στο Λονδίνο. Αυτή η μπάντα , που μέχρι σήμερα ονομάζεται The Wildflowers , τελικά χώρισε. O Paul, φυσικά, πήγε για να τραγουδήσει με τους Free, τους Bad Company και τους Queen, καθώς και να διαμορφώσει μια επιτυχημένη σόλο καριέρα. O Bruce πήγε για να παίξει με τον Elvis Costello και the Attractions.
Ξεκινήσατε επαγγελματικά την καριέρα σας σε σημαντικά συγκροτήματα όπως οι Tramlin, Juicy Lucy και Snafu. Θα θέλατε να μας πείτε για τους νεότερους που δεν ίσως δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα, λίγα λόγια για το ύφος των τραγουδιών τους?
Οι Tramline ήταν η πρώτη πλήρως επαγγελματική μου μπάντα, παίζοντας ως επί το πλείστον blues με λίγη επιρροή West Coast (Doors, Moby Grape κά ). Ήμουν δεκαεπτά ετών και μετά την αποτυχία των Wildflowers να πετύχει στο Λονδίνο, γύρισα πίσω στο σπίτι μου στο βορειοανατολικό τμήμα της Αγγλίας. Ο τραγουδιστής, John McCoy, είχε καλές διασυνδέσεις στο χώρο της μουσικής και ο ίδιος διαπραγματεύτηκε δύο άλμπουμ με την Island Records. Ωστόσο, η μπάντα είχε μικρό αντίκτυπο στην έκρηξη της ροκ σκηνής και χώρισε μετά από ένα χρόνο. Μετά από αυτό έπαιξα με ένα soul μουσικό συγκρότημα τους Lucas and the Mike Cotton Sound, μετά με τους Zoot Money, μέχρι τελικά να βρεθώ με τους Juicy Lucy. Αυτή ήταν μια πολύ θετική κίνηση για την καριέρα μου, δεδομένου ότι είχαν μια κορυφαία επιτυχία το προηγούμενο έτος στο top-20, το 'Who Do You Love' . Η μπάντα επίσης συμπεριελάμβανε ένα κιθαρίστα steel- (ξαπλωτής κιθάρας –country) τον Glenn Campbell, τον όποιο θαυμάζω, και του οποίου οι blues-rock επιλογές ήταν το επίκεντρο της μουσικής τον Juicy Lucy. Μετά τη διάλυση τον Juicy Lucy βοήθησα να δημιουργηθούν οι Snafu με στόχο την αναπαραγωγή μουσικής με έμφαση περισσότερο στη funky rock παρά στη blues rock. Μερικές από τις ιδέες ήταν αρκετά περίπλοκες και ενδιαφέρουσες να παιχτούν, αλλά μερικές φορές πολύ διαφορετικές σε στυλ. Ήταν διασκεδαστικό, όσο διήρκεσε!
Από την περίοδο με τους Whitesnake υπάρχουν κάποιες στιγμές που έχετε κρατήσει περισσότερο?
Υπήρχαν πολλές ξεχωριστές στιγμές από την περίοδο των Whitesnake και δεν συνέβησαν όλες τους στη σκηνή ή στο studio (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία!) Γνωρίζοντας τον David Coverdale από τα τέλη της δεκαετίας του ΄60, και έχοντας εργαστεί σε δύο σόλο άλμπουμ του, υπήρχε η αίσθηση της επιτυχίας, όταν το πρώτο άλμπουμ των Whitesnake, με τίτλο «Trouble» κυκλοφόρησε, αλλά βλέποντας το 'Ready An' Willing' να μπαίνει στο top-20 album charts ήταν κάτι το πολύ ιδιαίτερο. Βέβαια, όταν το «COME AND GET IT» έκανε την εμφάνιση του στη πρώτη πεντάδα, η στιγμή ήταν ακόμα πιο ξεχωριστή! Η πρώτη νύχτα της πρώτης μεγάλης περιοδείας των Whitesnake, στο Newcastle City Hall, ήταν μια μοναδική συναισθηματική εμπειρία. Νιώσαμε σαν μια πραγματική μπάντα, με βαθιά αίσθηση συντροφικότητας και αμοιβαία μουσική εκτίμηση. Οι εμφανίσεις στο Hammersmith Odeon καθώς και στο Donnington Festival in 1980 , με τους AC / DC ξεχωρίζουν στο μυαλό μου ως μαγικές βραδιές.
Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, αλλά από τα τόσα άλμπουμ που έχετε ηχογραφήσει, μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποια που έπαιξαν ίσως τον σημαντικότερο ρόλο στην καριέρα σας?
Tο τρίτο άλμπουμ των Juicy Lucy 'Pieces' ήταν πιθανώς ένα βασικό άλμπουμ για μένα ως steel κιθαρίστα. Ο Glenn Campbell είχε εγκαταλείψει το συγκρότημα και εγώ βρέθηκα πρώτος κιθαρίστας, άρα και επικεφαλής του συνόλου των σόλο της ηλεκτρικής κιθάρας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχα την ευκαιρία να προχωρήσω τόσο στη κιθάρα όσο και στη slide (παίξιμο με κύλινδρο) κιθάρα, και το παίξιμο μου άρχισε να ωριμάζει. Το πρώτο άλμπουμ των Snafu είχε μια πολύ σφιχτή, συλλογική αίσθηση αυτού. Παίζαμε ως μια funky μονάδα, και φέρναμε ακόμη και σε ένα κομμάτι του Bluegrass! Προφανώς όλα τα άλμπουμ των Whitesnake ήταν σημαντικά, καθώς και το πρώτο μου σόλο άλμπουμ 'I Eat Them For Breakfast' . Μερικά από τα κομμάτια των Moody Marsden ήταν επίσης πολύ ικανοποιητικά.
Μαζί με τον Bernie Marsden φτιάξατε τους The Snakes και Company of Snakes, ηχογραφώντας σπουδαία κομμάτια. Ο σκοπός σας ήταν μία άλλη εκδοχή των Whitesnake ή κάτι διαφορετικό?
Στην πραγματικότητα δεν είπαμε ΄΄Ω, ας φτιάξουμε μια μπάντα για να ανταγωνιστεί με τους Whitesnake!’’ Είχαμε ήδη παρουσίαση το δικό μας είδος μουσικής με τους Moody Marsden Band για οκτώ ή εννιά χρόνια πριν από The Snakes, όταν ο Bernie πρότεινε να δοκιμάσουμε κάτι με κανα δυο Νορβηγούς μουσικούς με τους οποίους είχε συνεργαστεί. Ήταν φίλοι του τραγουδιστή Bjorn Lander που θα μπορούσαν να τραγουδήσουν υλικό των Snake με μεγάλη ακρίβεια. Βέβαια μας ‘έλειπε’ να παίζουμε το παλιό υλικό των Whitesnake και σκεφτήκαμε να διασκεδάσουμε θυμούμενοι και πάλι τα παλιά . Έτσι προχωρήσαμε στους The Company Of Snakes, που ονομάστηκαν έτσι επειδή ο τραγουδιστής Robert Hart είχε τραγουδήσει με τους Bad Company για πέντε χρόνια. Καταλήξαμε στην πραγματοποίηση παραστάσεων όπου τα 2/3 ήταν υλικό των Whitesnake και το 1/3 Bad Company. Ο Σουηδός τραγουδιστής Stefan Berggran ήταν ο επόμενος τραγουδιστής που εντάθηκε και μαζί ηχογραφήσαμε ένα άλμπουμ που ονομάζεται 'Burst The Bubble' , το οποίο αποτελείτο από εντελώς νέα, πρωτότυπα τραγούδια.
Από όλο αυτό το μουσικό ταξίδι εδώ και σχεδόν 45 χρόνια, τι είναι αυτό τελικά που σαςμένει περισσότερο?
Μια αγάπη για την καλή μουσική και μια εμμονή με τις κιθάρες!
Που μπορούμε να σας βρούμε στο διαδίκτυο?
www.mickymoody.com
Έχετε κάποια σχέδια για το άμεσο μέλλον?
Αυτή τη στιγμή είμαστε στο στάδιο της μίξης με τους Snakecharmer. Είναι το πρώτο μας άλμπουμ και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τα αποτελέσματα. Θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο με την ετικέτα της Frontiers . Για περισσότερες πληροφορίες, μεταβείτε στο www.snakecharmer.org
Έχω, επίσης συν-γράψει και είμαι και συμπαραγωγός της μουσικής βιβλιοθήκης της Universal και της Warners, Περεταίρω συμμετέχω σε σεμινάρια τα οποία σύντομα θα ξεκινήσουν στην ιστοσελίδα στο www.promusictutor.com.
Φυσικά θα υπάρξουν ζωντανές εμφανίσεις από Snakecharmer το επόμενο έτος.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τη συνέντευξη που μας παραχωρήσατε
Παρακαλώ, είστε πάντα ευπρόσδεκτοι!
Τζανιδάκης Κων/νος
Επιμέλεια μετάφρασης Παξιμάδη Ελένη
